Nie poczułam nastroju tego dnia; przeszłam obok nie sięgając po wspomnienia czy zadumę, nie pobiegłam wieczorem na cmentarz a przecież zawsze to robiłam i zawsze była to najprzyjemniejsza część tego Święta. Czegoś zabrakło, coś się zmieniło. Jutro też nie pójdę na Pomorskie Zaduszki Artystyczne, chociaż miałam to w zwyczaju i zawsze organizowałam czas tak, żeby móc być na nich. Fakt, moje środy pękają w szwach; wychodzę z domu o siódmej a wracam tuż przed dwudziestą drugą. Ale mam wybór: mogę trzymać się planu bądź zmienić go. Patrzę w kalendarz i listopad mi z niego ucieka. Na wszystko za krótki. Ale kiedy czekam, ciągnie się w nieskończoność.