Ostatni dzień lata a właściwie wieczór przechodzący w noc. Dopiero przed zmrokiem niebo próbowało zapłakać na pożegnanie, ale niezbyt szczerze i bez przekonania. Wiosna, lato, jesień, zima… Za kilka dni mam urodziny i zastanawiam się, czy jeszcze jestem w lecie swojego życia czy też już powitałam jego jesień. Po ostatnim strzyżeniu włosów objawił się ich naturalny, mysi kolor w którym pobłyskuje srebro. Zawsze wolałam srebro od złota, stokrotki lubię bardziej od róż, chociaż róże zapierają dech w mojej piersi. Całkiem niedawno gościłam krwistoczerwony bukiet, który pasował do mnie jak kareta do wołu. Ale co tam. Miło było przez chwilę poczuć się…. Hmmmm… no właśnie – jak się poczuć? Nie jak Kopciuch wybierający groch z maku czy odwrotnie. E tam, nie pamiętam. W sumie to wiele rzeczy nie pamiętam. A kiedyś wydawało mi się, że będę wszystko pamiętać do końca życia. A tu niespodzianka! Nie pamiętam i już! Najgorzej jest w fabryce; nie umiem prowadzić kalendarza i wszystko zapominam albo mieszam jak drinki. A jeśli nawet zapisuję, to zapominam zajrzeć do tych zapisków, bo po co? Taaaaaak…… Ostatni dzień lata a właściwie wieczór przechodzący w noc. Jakieś refleksje? Jedna. Lato minęło, a ja nie byłam na łące. Albo nie pamiętam hihihihihi