Zapomniałam, że wystarczy spakować torbę, wyjść z domu, zamknąć za sobą drzwi i ruszyć gdziekolwiek, aby czas zaczął płynąć inaczej i inne myśli wypełniły głowę. To takie banalnie proste. Zapomniałam też, jak to jest, kiedy w domu są małe dzieci zaczynające dzień o brzasku z energią, której tylko pozazdrościć. Zawartość pudła ląduje na podłodze z hałasem, który stawia na równe nogi i oznajmia, że koniec spania.
- A kto tutaj śpi?
- To mamy koleżanka z pracy.
- A! I jakiś przyjaciel.
Parskam śmiechem w poduszkę i zastanawiam się, czy Palący Marlboro to przyjaciel mamy koleżanki z pracy, (czyli mój) czy też mamy a może jakiś wspólny; cholera wie. Przysłuchuję się rozmowie czterolatków i zadziwia mnie logika, z jaką opisują świat.
- Ja nie powiedziałem, że boję się dinozaurów. Ja boję się wchodzić do ich paszczy.
- Nie pożyczę ci, ponieważ mogę zapomnieć o tym, że ci pożyczyłem a ty mi nie oddasz.
Leniwie snuję się przez weekend i chociaż pada, zimno i szaro, to zrzucam z siebie ciężar tygodnia i poddaję się innemu rytmowi, odnajdując namiastkę spokoju. Ruchome wydmy rozczarowują; zupełnie inaczej miałam je zapisane w pamięci. Teraz widzę tylko górę piasku i stonkę na niej. Żadnego zachłyśnięcia się widokiem, pięknem. Żałuję, że na tamten obraz nałoży się ten dzisiejszy tym samym strącając nutę zachwytu. I już wiem, że sięgnę po nią wracając tutaj zimą lub późną jesienią.