Wyjęłam rolki. Bez przekonania, z obawą. Zamieniając jutro na dzisiaj, na ten właśnie letni wieczór, który rozpostarł swoje ramiona. Trudno było zachować równowagę, przypomnieć sobie, jak to się robi. Mięśnie wyrwane z letargu przeciągnęły się zdziwione, niechętne, kręgosłup zaprotestował bólem. Zwyciężył upór i myśl, że jeśli nie teraz, to właściwie kiedy? No przecież dzieje się lato, powietrze przesiąknięte zapachem lip i roślinności już dojrzałej, wybarwionej wszystkimi odcieniami zieleni. Jak dobrze, że jest ciepło. Nie upalnie, nie gorąco ale zwyczajnie ciepło. Tak lubię najbardziej. I te wakacyjne poranki; słoneczne, rozśpiewane ptakami, lekko jeszcze zaspane, przecierające oczy. Wystarczy założyć na siebie koszulkę, spodnie, wbić się w sandałki i już można wybiec na dwór bez ciężaru zimowego palta, bez czapki na głowie. Szkoda, że lato trwa tak krótko i że takie kapryśne. Ale teraz pokazuje uśmiechniętą twarz i ja uśmiecham się do niego, chociaż potłuczony tyłek boli jak jasna cholera i trudno usadowić go gdziekolwiek bez skrzywienia, grymasu bólu. Palący Malboro mówi, że z ekstremalnych sportów to pozostał nam tylko szybki marsz z laską, ale mimo to bez protestu założył rolki i tyle go widziałam.