Lubię chodzić boso. Lubię zdjąć buty i poczuć pod stopami aksamitną miękkość trawy bądź też piasek; ten z bałtyckiej plaży jest moim ulubionym. Lubię parki, w których nie ma tabliczek: nie deptać trawy i ludzie rozkładają się na niej zdejmując buty, marynarki, pogryzając jabłka czy chrupiąc słone paluszki.
To nie był upalny dzień. I mimo, że dość słoneczny to jednak zamglony. Tośka zabrała nas na klify w Stonehaven i spędziłyśmy tam kilka godzin polegując na trawie. Zdjęłam buty i biegałam boso. A one przycupnęły na skraju urwiska przygarniając Guinnessa. Jak dobrze, że nie upiły się i nie zrobiły nic niemądrego, że nie odeszły dalej, że nie zachciało im się polatać czy też popływać. Kochane moje :)

_______________________________________________________________

Z dedykacją dla Kopacza, który swoim wierszem obudził wspomnienie tego dnia :)