Jest takie miejsce na skraju Puszczy Knyszyńskiej. I jest taki dom kryty strzechą. Pozornie opuszczony, zamknięty. Ale w środku toczy się życie. Jeszcze. W brudnych szybach przegląda się jabłoń. Patrzę na kobietę coś robiącą w ogrodzie. Co? Ja tego nie wiem. Jest szczęśliwa? Żyje w dostatku? Wydaje się być na swoim miejscu, pogodzona, spełniona. Czuję smutek, żal… Ale jeśli żal, to chyba nad sobą. Że wrosłam w pośpiech, ramkę, że jestem zamazaną, udręczoną postacią jakich wiele wokół. Dzisiaj mówią Ci, że możesz być tym, kim chcesz, kim trzeba być. Żeby osiągnąć sukces, zaistnieć w tabelce. I nikt nie patrzy na to, kim możesz być, do czego masz predyspozycje, w czym nie tylko możesz być dobry ale też możesz się spełnić. Teraz nie liczy się idea, tylko ideologia. I albo przyjmujesz ją, albo walisz głową w mur.