Niespecjalnie mam ochotę na cokolwiek. Za oknem dzieje się lato, chociaż w kalendarzu jeszcze wiosna. Nagrzane słońcem powietrze przylepia się do skóry rozleniwiając i tak senny umysł. Kolejna kawa, kolejna herbata, za chwilę kolejny dzień na boku. Wyprowadziłam się wczoraj na spacer. Taki dość solidny; z punktu A do punktu B i lekko sponiewierałam się. Innymi słowy zmęczyłam się, a przy okazji przyłożyłam głową w gałąź i krew się polała. Z głowy, nie z gałęzi. Przez moment pomyślałam o tym, żeby z piwnicy wyciągnąć swój zielony rower i sprawdzić, co też zmieniło się w najbliższej okolicy. Tak z grubsza wiem, ale wypadałoby przyjrzeć się temu z bliska. Chociaż czasami lepiej nie wiedzieć i nie rozglądać się zbytnio. Właśnie rozejrzałam się i zauważyłam, że zaczynają przekwitać kasztanowce. Ostatnio też uświadomiłam sobie, że przestałam rano spotykać sąsiada na schodach, że widuję go okazjonalnie, najczęściej w niedzielę wieczorem, kiedy odwozi chłopców do domu. A dla mnie wciąż są parą. Nie oni jedni, zresztą. Ech...