Spacer z dzikiem

Najtrudniej wyjść z domu; pokonać lenia, ubrać się, zamknąć drzwi i zwyczajnie wyjść. To nie pogoda jest zła, to ty jesteś źle ubrany i nieprzygotowany. Nie chciało mi się. Umówmy się; rzadko mi się cokolwiek chce. Ale karnie wstałam z łóżka koło południa i już o trzynastej byłam gotowa. To było w czwartek. Święto narodowe. Ale żadna parada, żaden piknik. Zwyczajnie na spacer, chociaż za oknem szaroburo i niebu płakać się chciało, ale nie mogło się zdecydować. Ja też nie mogłam, ale podniosłam leniwy tyłek. Dalej też nie było lepiej. Jakieś dwieście metrów od parkingu (hahahaha - parkingu!) przywitał nas dzik. Zapomniałam, że tu dzików w tak zwany pip…





No więc dzik zszedł ze ścieżki, ale strach na ramieniu pozostał. Najpierw przysnął, bo kiedy woda wokoło a ty idziesz wąskim wałem oddzielającym ujście rzeki od jeziora, ułożonym z kamieni, takim na pół metra szerokim, ale te pół metra to tylko dlatego, że woda nisko, bo kiedy wysoko, to musisz skakać jak kozica po skałach, ale jest teraz jest nisko, a ty idziesz wpatrując się w czubki butów i nie myślisz o dziku, tylko o tym, że świat faluje i tępo wpatrujesz się pod nogi, żeby przypadkiem nie zwymiotować, bo czujesz się jak na karuzeli. Potem w końcu latarnia i powrót plażą i też nie myślisz o dziku, bo ci zwyczajnie dobrze. Bo morze szumi, bo las, bo wydmy i nawet słońce się pokazało. To co, że tylko na moment. Zawołało: a kuku, jestem! Złap kilka promieni! Złapałam. I właśnie wyjmuję je z kieszeni. Dla mnie, dla ciebie... Bo pada, zimno, smutno i tęskno...



Ale wracając z plaży do samochodu przez las, co zwykle zajmuje blisko godzinę, w zależności od tego, w którym miejscu przetniesz wydmy i wejdziesz w ten las, przypomniałam sobie o tych dzikach, bo zaorały ziemię w poszukiwaniu żarcia i wyglądało to tak, jak zaorane pole. Zdjęcia nie zrobiłam, bo strach mi dupę ścisnął i przypomniałam sobie jak to jest, kiedy biegniesz. Podobno kiedy biegniesz, to świat pięknieje. Ale tylko podobno...

Namaste :)