...

Wczoraj poczułam w sobie dziwny niepokój; znam łajdaka i wiem, że za niedługo napęcznieje i zamknie mnie w określonej formie strachu. Wieczorem wymknęłam się z domu i pojechałam na deptak w poszukiwaniu antidotum. Pod wpływem impulsu otworzyłam bagażnik małego czarnego i wyjęłam rolki. Było wystarczająco późno i wystarczająco bezludnie, żeby czuć się swobodnie. Ale to nie było łatwe po tak długiej przerwie; z trudem utrzymywałam równowagę i brakowało mi pewności. Nie odpuściłam. Pokonałam trasę tam i z powrotem a potem wróciłam na plażę i przyglądałam się falom, które wykończone białą koronką rozbijały się o brzeg. Na piasku drzemały kaczki; z daleka wyglądały jak kawałki drewna wyrzucone przez morze. Podeszłam bliżej i usiadłam obok nich. Przegonił mnie chłód nocy. Całe moje życie to popadanie w ruinę, pomyślałam.