...

Lato jest dla mnie czasem roztrenowania i wszelka aktywność fizyczna budzi we mnie ogromną niechęć. Leniwie snuję pomiędzy dniami, pozwalam mięśniom wiotczeć a kształtom zaokrąglać się.

Czasami wyciągam swój zielony rower z piwnicy i ruszam znajomymi ścieżkami leśnymi docierając do jeziora, które przeraża czarnym lustrem wody a drzewa przeglądają się w nim i drapią gałęziami. Okrążam jezioro, mijam fragment bukowego lasu i wjeżdżam do wsi przyglądając się nowym domom i ogrodom. Psy szczekają, czarne koty przebiegają drogę a komary tną niemiłosiernie. Odwiedzam Brodatego, nalewa mi piwo do szklanki, a nie do plastikowego kubka jak turystom, pyta co u mnie słychać i wyłącza radio, żebym mogła posłuchać kumkania żab, cykania świerszczy i swojego wewnętrznego głosu. A potem opłotkami wracam do domu.

Czasami ruszam w drugą stronę; mijam szkołę, ostatnie zabudowania i wyjeżdżam na poligon, a może raczej wspomnienie po nim. Przejeżdżam obok małego jeziorka, ruin wartowni i docieram do leśniczówki kierując się do Doliny Radości w poszukiwaniu uśmiechu i nowej porcji zdziwienia, że są jeszcze takie miejsca rzadko odwiedzane przez ludzi, niezaśmiecone cywilizacją. Zdarza mi się tam zgubić, bo świat jest dla mnie workiem puzzli, które znam każde z osobna ale nie potrafię ich złożyć w całość.

Pod koniec lata budzę się z tego letargu w za ciasnych spodniach, przecieram oczy i myślę o tym, że najpierw z nadzieją wdychałam zapachy wiosny a potem pozwoliłam latu przejść obok siebie...