...

Usłyszałam wczoraj wiele wspaniałych, ciepłych słów o Dziecku. Ze słów przesianych przez sito ułożył się obraz mądrej, dojrzałej i spolegliwej młodej osoby. Dziecko dźwignęło spory ciężar; było tłumaczem, opiekunem, pomocnikiem, przewodnikiem, kumplem i co najważniejsze zaistniało w grupie zróżnicowanej wiekowo, innej kulturowo, posługującej się innym językiem. Wzbudziło nie tylko sympatię, ale również podziw i szacunek.

To był dla wszystkich jedenastodniowy maraton. Widziałam zmęczenie, sińce pod oczami i nie usłyszałam słowa skargi. Widziałam, jak trudno było się Dziecku pożegnać; nie potrafiło opanować wzruszenia, nie kryło łez i długo szlochało w samochodzie. Mam nadzieję, że to z nadmiaru wrażeń, emocji, że nie przywiązało się za bardzo…

Dziecko wszystko sobie pięknie zaplanowało, ułożyło i zrealizowało plan punkt po punkcie. Rok szkolny zakończyło 2 czerwca, żeby móc zająć się Amerykanami, a od poniedziałku siedzi w lesie, łapie motylki, ogląda drzewa i próbuje porównać to, co napisano w książkach ze światem, który ją otacza. Przysłało krótkiego smsa, że jedzenie jest do kitu, kozy wszędzie latają i jedna właśnie gryzie ją w tyłek.

Udało mi się Dziecko. Inaczej: udało nam się nie zmarnować Dziecka i wielka w tym zasługa Jego Ojca, za co jestem ogromnie mu wdzięczna…