...

Weekend przeleżałam, przespałam i wszystko mnie boli od tego lenienia się. Czasami miewam ochotę porzucić pracę, leżeć li tylko i pachnieć. Ale to bardzo męczące zajęcie i chyba nie dla mnie. Nawet wędrówki po pustyni umysłu są ciekawsze od takiego zanurzenia się w nicnierobieniu. Włócząc się nocą po osiedlowych parkach, paląc pedalskiego papierosa na ławce pod akacją myślałam o tym, że życie można opisać liczbami, ułożyć model w postaci równania z kilkoma niewiadomymi i czynnikiem losowym, który decyduje o unikalności tego powtarzalnego istnienia. Balansowałam na cienkiej linie pomiędzy iluzją a rzeczywistością i doszłam do wniosku, że skoro życie przepełnione jest iluzją, to najbardziej rzeczywista jest właśnie iluzja.

Śniło mi się, że świat za oknem pokryła warstwa białego puchu. Nie zdziwiło mnie to, że śnieg pada w czerwcu, tylko to, że nie zauważyłam tego, że pada. Na ulicach były ślady butów, kół samochodów i panowała słodka, zimowa cisza.

Jechałam swoim byłym seatem w kolorze cappucino, z którym nie mogłam się zaprzyjaźnić i który przez pół roku prowadził ze mną podjazdową wojnę. Pedał hamulca wcisnęłam w podłogę, a on leniwie toczył się po pustych ulicach miasta. Wysiadłam, trzasnęłam drzwiami i szłam przysłuchując się, jak śnieg skrzypi pod moimi nogami…