Uciekłam

Uciekłam z tego miejsca, które czyni szalonym. Ale zanim uciekłam, wyjęłam z kieszeni jeansów monetę, podrzuciłam do góry i złapałam w dłonie. Orzeł. Zawiązuję sznurowadła, zgarniam swoje rzeczy do torby i wymykam się tylnym wyjściem prosto w zimowy maj pełen igiełek chłodu i wątłej zieleni. Instynktownie kieruję się na północ, do parku nad morzem. Potrącam przechodniów, potykam się i prawie biegnę wąskimi uliczkami; zbiegam po schodach jednych, potem drugich. Za towarzysza mam wyrzut sumienia, który jak nieproszony gość mąci samotność wagarowicza.

Siadam na kawałku drewna wyrzuconym przez morze. Z kieszeni płaszcza wyjmuję kilka zeszłorocznych kasztanów, parę okruchów wspomnień, wymiętą kartkę z listą spraw odłożonych na później (a później to przecież nigdy) i pogryziony ołówek. Niewiele tego jest...

Przede mną morze. A morze, to nie tylko zwykła, słona woda. Ono ma w sobie coś tak takiego, co trudno wyrazić w słowach...

Powiew wiatru przynosi krzyk mew i zapach wolności.

Być wolnym jak ptak...

Ale pragmatyczny umysł ogranicza wyobraźnię, a wyobraźnia podgryza pragmatyzm. Paradoks hierarchiczności. Co jest elementem systemu, a co systemem?

Poddać się. Wywiesić białą flagę i w końcu zasnąć snem bez koszmarów i przebudzeń. Przespać noc, a potem dzień i może resztę życia. Albo nauczyć się układać życie tak, aby dla innych stanowiło tajemnicę. Pozwolić zbliżyć się, ale nie pozwolić odkryć tego, co najgłębiej; nie zdradzić się. I nie zgubić się pomiędzy tym, co dla mnie i tym, co dla innych.

Czy tego właśnie chcesz?, pytasz.

Tak, dzisiaj tak.