...

Zaparzam melisę, zaciskam zęby i bezmyślnie rysuję kwiatki. Poziom irytacji podnosi się i opada. Na debilne pytania udzielam debilnych odpowiedzi, podaję na tacy sposób obejścia problemu, bo nie chce mi się walczyć z tępotą. Gdzie mój profesjonalizm?

.....

I kiedy tak patrzę na morze to widzę, że ono odpływa ode mnie. Spokojna toń odbija resztki światła, gdzieniegdzie wiatr marszczy gładką powierzchnię i lekko odpycha od brzegu. Czuję, że jest mnie coraz mniej. Czuję, że ta moja wędrówka jest niepotrzebna.

Obok na ławce siedzą dwie młode dziewczyny. Zapatrzone w zamglony horyzont brzdąkają na gitarach, nucą pod nosem, wyjmują termos i nalewają do kubków gorący płyn.

Jest mi zimno. Ale to zimno rozchodzi się od wewnątrz. Noszę w sobie kawałek lodowca. Już nie pamiętam, skąd się tam wziął.

Wyszłam z domu i zamknęłam drzwi. Dlaczego nie umiem wyjść z siebie, zamknąć drzwi i nie wrócić?