Byt jest, a niebytu nie ma

Kim jestem, czy moje istnienie jest rzeczywiste?

Szczypię się w policzek; czuję ból, skóra zaczerwienia się. A więc jestem cielesna: czuję, widzę, dotykam, myślę.

Ale czy: jestem, więc myślę czy myślę, więc jestem?

Jeżeli Byt jest czymś niezmiennym, nieograniczonym początkiem i końcem, to ja nie mogę być jego elementem. Byt istnieje niezależnie ode mnie. Jest doskonale okrągły, jak kula. Jestem w środku kuli czy poza nią?

Byt jest Prawdą i jest dostępny tylko Rozumowi. Nie mogę go doświadczyć swoimi zmysłami, ale mogę go dotknąć Rozumem. Oczywiście przy założeniu, że go mam. A jeśli nie mam, to co wtedy? Wiem, że Byt jest, bo jest konieczny. Zmysły kłamią, są subiektywne. Poznanie Rozumem jest czyste i prawdziwe.

Jak odróżnić to, co jest prawdziwe, od tego, co się tylko być wydaje?
Jest Droga Prawdy i Droga Mniemania.
Mniemania śmiertelnych to jest to, co się wydaje, a prawdy w tym nie ma.
A Prawda? Czym jest Prawda?

Co jest rzeczywiście rzeczywiste? Jeśli odrzucić nasze doświadczenie jako nierzeczywiste, bo zdobyte przy użyciu zmysłów, to pozostanie tylko nasza świadomość jako jedyny rzeczywisty element.

"Albowiem tym samym jest myśleć i być"

A więc prawdziwa i rzeczywista jest świadomość, myśl, dusza a świat to złudzenie. Czy tak?

...

Przez okno zagląda słońce. Wpatruję się w skrawki błękitnego nieba. Pierzaste chmurki dostojnie sobie płyną; może szukają towarzystwa, może włóczą się bez celu. Dzieje się wiosna. Pewnie śpiewają ptaki, ale ja ich nie słyszę. Przebywam w metalowym pojemniku zwanym sobą i zauważam, że coraz więcej w nim miejsca i że zaczyna wypełniać go szczelnie głucha pustka...
A może to tylko cisza przed burzą?

"A po nocy nadchodzi dzień, a po burzy spokój
Nagle ptaki budzą mnie tłukąc się do okien."

Chrzanić Parmenidesa i jego zawiłe zagadki Bytu. Czekam na tęczę. I otworzę okna, żeby mogły wlecieć ptaki...