Refleksja

„(...)Mój smutek to mój Zamek,
Który jak orle gniazdo leży wysoko
Na szczytach gór pomiędzy chmurami
Nikt go zdobyć nie może
Mam tylko jednego przyjaciela – to echo.
A dlaczego echo jest mym przyjacielem?
Bo kocham mój smutek. A echo mi go nie odbiera(...)

Nie wiem, skąd to znam.
Ale od ponad 20 lat te słowa towarzyszą mi niezmiennie.
Może to one sprawiły, że obdarzyłam góry bezwarunkową miłością?
Dzień pełen refleksji.
Ty to sprawiłeś, Mój Drogi Kolego”.
...
”Mam nadzieję, że ta refleksja jest dobra, nie smutna. Każda refleksja to jak wycieczka w przeszłość, podobno im więcej się ich nazbiera przez życie, tym dłużej można podróżować na starość.
Take care”
...
Wtedy to była dobra refleksja.
Smutne były skutki...
Czas płynie, leczy rany. Nawet te, które sami sobie zadajemy.