fot. Klisza-Werk

„Ten czas, który przemija i strzępi się pod mymi spojrzeniami, i który wypełniam, jeśli w ogóle czymkolwiek, to jedynie wyrzutami z powodu bezczynności. Rozpaczliwa świadomość mojej bezużyteczności to jedyna konkretna, tkwiąca we mnie treść.

Oparcie dla mych wyrzutów: mieszanina strachu i wstydu.”*

Tak jakoś się składa, że i tym razem słowa Ciorana najtrafniej opisują stan mojego ducha i sama, ani nikt inny, nie zrobiłby tego lepiej. Zadziwiające jest również to, że sięgając po teksty tegoż filozofa, człowieka pełnego sarkazmu, uznanego za jednego z największych pesymistów, nie pogrążam się bardziej w stanie rozpaczliwej beznadziejności. Ale też nie mogę powiedzieć, że odzyskuję nadzieję, bo tak nie jest. Nie mam pojęcia, jak to działa i dlaczego tak działa...

Tymczasem pada śnieg. Nieustępliwie. Innymi słowy dzieje się zima.

*E.Cioran, Zeszyty 1957-1972, cz. 1, str. 72