Zaczęłam dzień, kiedy on dawno minął południe i zaczął zmierzać ku zachodowi. Szlafrok, przydeptane kapcie, dwie kromki razowego chleba i pomidory. Na deser zimna kawa. Rozejrzałam się wokół siebie i to, co zobaczyłam, wzbudziło mój niesmak. Jakaś patologia tu się robi, mruknęłam pod nosem. Palący Marlboro podrapał się po głowie i rzekł, że najgorsze jest to, że on nie widzi możliwości ogarnięcia tego i że to wydaje się impossible mission. Trochę mnie przytkało chociaż raczej nie zdziwiło. No tak, umiesz liczyć, licz na siebie. Albo grasz na tyle, na ile przeciwnik pozwala. Wychodzi na to, że w tym rozdaniu kart nie ma miejsca na moją słabość. Zastanawiam się, jak wrócić do siebie tej, sprzed. Ale kiedy odwracam się za siebie to widzę, że ktoś zwinął asfalt, że nie ma drogi powrotu a przynajmniej ja jej nie widzę. Chciałabym, nie powiem że nie. Ale czy na pewno? Nie widząc drogi wyjścia czy też powrotu otwieram butelkę czerwonego wytrawnego, które też przestało smakować. Kolejna ślepa uliczka. Kwiaty proszą się o przesadzenie. Wychodzę naprzeciw ich życzeniu i przesadzam je na śmietnik. Pelargonie, widząc co się dzieje, stanęły na baczność krzycząc: nie damy się!

Jest noc. Moja ulubiona pora. Łysy zagląda w okno i przegania sny. Wyruszam na poszukiwanie Morfeusza gotowa oddać mu się bezgranicznie. Wsłuchuję się w tykanie zegara. Czas przepływa obok. Kolejne czwartki, soboty, poniedziałki. A ja trwam w miejscu. Wrastam w podłoże korzeniami. Nie przesadza się starych drzew. Mijamy się mijając. Idę rozgarniając opadłe liście białą laską. Spod ich rudej pierzynki wybieram kasztany i wkładam je do kieszeni. A przecież to lato, nie czas na kasztany.