Dualizm

Piątkowe wyjścia po pracy lub wieczorem stały się rytuałem w którym rzadko uczestniczę z braku czasu, ochoty lub zwyczajnego zmęczenia. Ale tym razem ulegam i daję się wyciągnąć z domu bardziej z braku asertywności niż z rzeczywistej potrzeby spędzenia czasu z ludźmi, których przecież lubię, tym samym podejmując próbę zatrzymania toczącego się we mnie procesu izolacji. Alkohol rozwiązuje języki i sympatia przełożona na słowa kolejny raz uświadamia mi, że to jak nas widzą inni często nijak ma się do tego kim się czujemy i co o sobie myślimy. Podobno nie tylko częstuję ludzi uśmiechem, życzliwością, tolerancją ale też odnajdują przy mnie spokój. Cóż, pozostaje jeszcze ta niewidoczna dla oka strona księżyca. Bagienna, rzekłabym.