...

Minęły trzy miesiące i Tośka starym zwyczajem przybiegła w samych skarpetkach owinięta ciepłym kocykiem i uwiesiła się na mojej szyi. Wyglądało to zabawnie, bo przecież jest wyższa ode mnie. Czas mija niepostrzeżenie, ale to każdy wie. Nie zdążę się obejrzeć, kiedy przybiegnie w skarpetkach albo boso z dyplomem w ręce. Albo z inną wiadomością :) Tymczasem przyjechała na święta i zanim się zobaczyłyśmy, spała przez dobę. Nic tak nie męczy, jak studenckie życie. Zwłaszcza, kiedy próbujesz pogodzić naukę z pracą, a ona ma ich dwie. I zdarza się, że pracuje czterdzieści godzin tygodniowo, biega na zajęcia i w tak zwanym międzyczasie próbuje przygotować się do egzaminów. Uczy się życia; zwłaszcza tego, że zanim podpisze się kontrakt należy uważnie go przeczytać i dopytać o szczegóły, a nie wyobrażać je sobie. Dostała w dupę, ale mówi o tym z uśmiechem. I miło usłyszeć w Jej wykonaniu: Bo wiesz ciociu...
Tak, wiem. I też uśmiecham się :)

Jest okrutnie zimno. Ale pomimo tego, że jestem strasznym zmarźlakiem, to nie tęsknię za lipcowo - sierpniowym upałami :) Pewnie to kwestia czasu :)