...

Jest słoneczny poranek. Z jarzębiny rosnącej przed moim domem opadają już pierwsze czerwone kulki, które pod butami przechodzących ludzi zamieniają się w barwne kleksy. Przez chwilę czuję się jak barbarzyńca i bezradnie zatrzymuję się przed tą czerwienią.

Czas ucieka, przesypuje się przez palce jak drobniutki piasek i nie sposób zatrzymać go inaczej niż we wspomnieniach. Ale są takie miejsca, w których czas płynie inaczej. Udało mi się ominąć cały świat i trafić tam, gdzie samotności nie zakłócała obecność innych ludzi. Leżałam sobie na łące bezmyślnie gapiąc się to w niebo, to przed siebie i gryząc źdźbło trawy czułam, że mogę zostać tam na zawsze...