Przy kawie

Słońce figlarnie zagląda przez okno i próbuje mnie zbałamucić. Grzecznie odmawiam i zaciągam zasłony. Dzisiaj pracuję, a przynajmniej taki mam zamiar. Palący Malboro wziął mapę do kieszeni i wyruszył z Gregorym w Bory Tucholskie niby na wycieczkę. Ale zanim wyszedł z domu, zdążył mi podnieść ciśnienie przynajmniej dwukrotnie. Pewna osoba, którą bardzo cenię, zwykła mawiać, że mężczyźni rozwijają się tylko do drugiego roku życia, a potem już tylko rosną. Często mam wrażenie, że Palący Malboro zatrzymał się na poziomie piaskownicy, krótkich spodenek i procy w kieszeni. Całą swoją uwagę skupia na robieniu kawałów i dokuczaniu. Warkocze obcięłam jakieś 17 lat temu, żeby przestał za nie ciągać. Kiedyś wróciłam do domu ostrzyżona na przysłowiową zapałkę, bo ciągle znajdował jakiś kosmyk, za który uparcie łapał i ciągnął. Ale to było jakieś 7 kilogramów temu, kiedy byłam jeszcze całkiem do rzeczy. Teraz Palący Malboro mówi, że kobiety po czterdziestce nie chcą się bawić w chowanego, ponieważ nikt nie chce ich szukać. Wierzę w to, co mówi i każdego dnia całuję jego dłoń w podziękowaniu, że się ze mną ożenił i wybawił od staropanieństwa.

A więc Palący Malboro włóczy się po Borach, Dziecko włóczy się po mieszkaniu ze skwaszoną miną, jakby zjadło cytrynę, a ja włączam płytę Water Spirit Kim Robertson i łagodnie unoszę się na dźwiękach harfy. Są dla mnie jak boje wyznaczające wejście do portu; po lewej stronie czerwone, po prawej zielone i już można bezpiecznie zacumować i dać się ukołysać…


Jeszcze tylko wizualizacja pod tytułem: Dzisiaj na pewno mi się uda i coś napiszę. W głowie kołacze się myśl, że może trzeba zacząć się modlić w tej intencji. Nie wiem tylko do kogo i nie wiem jakimi słowy. Ale, jak mawiała Scarlett O’Hara – pomyślę o tym jutro…