...

Niepokój rozrasta się we mnie jak drzewo. Przyglądam się temu ze spokojną rezygnacją. Jeśli to moje przeznaczenie, to niech się wypełni. Nie stawiam pytań, nie szukam odpowiedzi. Opuszczam pokornie głowę i cicho poddaję się temu, co zakorzenia się we mnie.

Patrzę na swoje życie. Nie dostrzegam w nim nic nowego. Wszystkie ścieżki, wszystkie działania, które podejmowałam, doprowadzały mnie w końcu do miejsc, z których chciałam uciec. Zataczałam koła. Krążyłam na orbitach wielu słońc, spalałam się, ale nigdy do końca. Jakaś cząstka mnie zawsze zostawała i odradzała się na innej orbicie, w oślepiającym blasku innego słońca.

Jestem jak ćma, która ma ewolucyjnie rozwinięty mechanizm nawigacji oparty o światło. Jak ona, nie rozróżniam światła księżyca lub gwiazdy od światła emitowanego przez zwykłą żarówkę. Lecę do świecącego obiektu i rozbijam się.

Mam w sobie dziecięcą naiwność, która pozwala mi wierzyć, że wszystko jest możliwe, a ludzie, których spotykam na swojej drodze, są dobrzy i nie wyrządzą mi krzywdy. Często podejmowany przeze mnie wysiłek, nie przynosi efektu, ale naiwnie myślę, że kiedyś jednak może się uda i próbuję dalej. Jeszcze naiwność czy już głupota?

Tracę siły w pogoni za iluzją. Rozsądek to przeciętność i nuda. Jestem przeciętna i nudna, ale rozsądku we mnie nie ma.

Spłycam oddech, zamykam się w czterech ścianach i próbuję odizolować się od życia. Rzeczywistość jest najeżona kolcami. Boli.

Wzbiera we mnie krzyk. Chciałabym go uwolnić, chciałabym zawyć z bólu.

Pragnienie ostatniego oddechu. Wyjmuję je z siebie i kładę na parapecie okna. Cierpliwie poczekam; kiedyś się spełni. Może już niedługo, może jeszcze tej nocy.