Popołudniowe słońce rozsiada się w szarości ulic, wypełnia światłem kratery w jezdni pracowicie wydłubane przez zimę. Lenię się, poleguję pod ciepłym kocem z książką w ręku i kubkiem kawy. Jakoś nie do końca smakuje mi styl Gretkowskiej. Pruderyjna jestem czy co? Przegryzam treść czekoladowo - marcepanowym rożkiem nasączonym spirytusem. Mniam. Sowa zna się na rzeczy. Gretkowska pewnie też. Ucieczka od codzienności. Nie wszyscy mogą sobie na nią pozwolić, nie wszyscy mają szansę dorosnąć do siebie, zmieścić się w sobie bez przycinania kończyn, wypluwania marzeń, bez nabrzmiewania bólem czy goryczą. Dłońmi pachnącymi marcepanem lepię siebie z wykradzionych słów używając małych kłamstw.